Throughout the day you keep carrying that warmth I find on you after waking.

*
t-mobile thuis
De kpn monteur die vandaag langskwam voor onze t-mobile verbinding vertelde mij dat hij helemaal geen kpn monteur was maar een monteur van t-mobile en dat er een kpn monteur moest langskomen want wat er moest gebeuren kan niet gedaan worden door een t-mobile monteur. Dat wist ik want dat was mij namelijk drie weken geleden aan de telefoon al verteld toen ik een afspraak maakte voor een kpn-monteur. Over vijf werkdagen word er contact met mij opgenomen over een afspraak met de kpn-monteur.

*
The orchestra has left you at the door.
Whatever it is you wish to achieve, it will be a solo endeavour.

*
Verlies
Je zag je verlies drie beurten geleden al aankomen. Was dit schaken dan zou je nu nog iedere kans hebben het tij te keren aan de hand van deze toekomst projectie. Maar dit is curling en dus gaat het om het hier en nu. De tegenstander heeft deze end al twee stenen in het huis gegooid en jullie drie pogingen van het veld verwijderd. De elegantie waarmee de gooier haar rug holt bij de aanloop is overweldigend. Huiverend denk je aan je eigen dubbelgevouwen postuur tijdens de aanloop. De sculpturale schouderbladen in de marmeren bovenlichamen van de vegers beheersen je volledige gedachte. De zoemer! Je bent opnieuw met je voet over de eerste hogline gegaan. Je team spreekt je aan op je gebrek aan concentratie maar je hoort ze nauwelijks. De werkelijkheid van de koude ijsbaan is een verre droom. Je hoofd bonst, een hitte  stralend vanuit je borst verzwelgt je volledig. Je kunt geen kant op.
Je weet beter, maar toch doe je het. Je glijd vooruit met de laatste steen van deze end. Geeft je worp een kleine spin naar links, al weet je dat het zinloos is, je gaat niet graag zonder een poging ten onder. Het moment dat je hand de hendel laat gaan, schuif je ook je linker voet naar achter. Je voelt de frictie van je schoen over het ijs, een bewijs van de sabotage. Beide knieën rusten nu op het ijs en met het voorwaartse momentum laat je je bovenlichaam het ijs treffen. Met armen gestrekt glijd je achter je steen aan. Bij de vegers is een combinatie van schaamte en huivering af te lezen, hun bezems zweven nog boven het oppervlakte van de baan, er is geen reden om hier energie aan te verspillen. De scheidsrechter fluit jou en je team af, dit is het dan. De hitte heeft je lichaam verlaten. In de plaats ervan voel je nu de ijskou je botten indringen. Je hebt het geprobeerd, je was zo dichtbij. Bijna thuis.


*
​​​​​​​It is a feeling of unease,
the brain,
like the nauseated stomach,
is moving into all directions at once.
No position feels good, moving around only makes it worse.
It feels like words and images are about to spew out on all sides.
It is inevitable, but you fight it anyway.

Collected around you, puddles of scattered sentence, collapsing thoughts.
Fragments of possibly great ideas mixed with bile,
piled,
cyclic,
unfinished and incoherent.
The thought of cleaning the mess is horrible, but the anticipation of everything coming out is worse. Instinctively you try to keep it in, afraid of what it will look like. Afraid that others will see and still recognize the chunks of last night’s dinner.


* 
Consideration
He told her again and again “Tie my shoelaces together, please.” She refused, which was completely reasonable.
He was being utterly unreasonable.
“I need someone to tie them together!” He shouted at her. She was close to his face, arguably too close. His breath smelled of the cheese they shared yesterday evening, which gave her the sneaking suspicion that he hadn’t brushed his teeth again. She asked him if he’d brushed his teeth. “Have you brushed your teeth this morning, or last night?”
He didn’t respond, but she thought she spot a subtle head shake. Probably just to confirm the negligence to himself.

*